postheadericon Żywiciel pośrednii

U żywiciela pośredniego, np. u owcy, miesiąc po zarażeniu powstają pod torebką wątroby drobne guzki o średnicy ok. 1 mm, zawierające płyn i larwę o 25-250 (jm

Najważniejsza rola przypada warstwie twórczej, która na drodze swoistych dla bąblowca i skomplikowanych procesów proliferacyjnych wytwarza do wewnątrz tzw. komory lub torebki lęgowe pierwszego pokolenia, w których powstają proto- skoleksy, i torebki lęgowe drugiego pokolenia. Torebki lęgowe pierwszego pokolenia, zwane także torebkami „córczanymi”, mogą pozostawać w łączności z macierzystą błoną twórczą połączone z nią cienką szypułką lub oderwać się od niej i pływać swobodnie w płynie pęcherza. Torebki te często pękają, uwalniając w ten sposób torebki lęgowe drugiego pokolenia („wnuczane”) i powstałe w ich wnętrzu, bezpośrednio z błony twórczej, protoskoleksy (ryc. 4.40-4.41). Należy podkreślić, iż wzrost pęcherza macierzystego, który może osiągnąć potężne rozmiary, porównywane do głowy dziecka, jest procesem bardzo powolnym, trwającym kilka do kilkudziesięciu lat, choć wytworzenie inwazyjnych protoskoleksów ma miejsce po upływie 12-24 mies.

Rzadziej protoskoleksy mogą powstawać bezpośrednio z błony twórczej pęcherza macierzystego. Zarówno torebki lęgowe, jak i protoskoleksy mogą także pączkować na zewnątrz pęcherza macierzystego, co wiąże się z naturalnym przerywaniem ciągłości błony oskórkowej pasożyta i łącznotkankowej błony żywiciela lub pęknięciem tych błon w następstwie urazu lub niezręczności operującego chirurga.

Naturalnie powstające pęcherze egzogenne wykrywane u człowieka dość często także występują u bydła i innych zwierząt. Protoskoleks jest formą rozwojową całkowicie, zarówno morfologicznie, jak i fizjologicznie, przygotowaną do osiedla-

Wnętrze pęcherza bąblowcowego wypełnione jest płynem o masie właściwej 1,007-1,015 i pH 6,7-7,2, w skład którego wchodzą albumina, glukoza, kreatynina, inozytol, lecytyna, dekstroza, a ok. 3% stanowią chlorek i siarczan sodu, fosforany oraz bursztyniany.

Pęcherz bąblowcowy wytwarzający protoskoleksy nosi nazwę bąblowca płodnego (echinococcus fertilis), w odróżnieniu od bąblowca płonego = jałowego (echinococcus sterilis), który pozbawiony jest tej właściwości. Bąblowiec jałowy występuje najczęściej u bydła (80%), rzadziej u świń (20%) i owiec (7,5%) do rzadkości należy u człowieka. Wskaźnikiem płodności echinococcus fertilis jest liczba protosko- leksów przypadająca na jednostkę objętości płynu pęcherza. Stwierdzono, iż 1 ml płynu płodnego bąblowca może zawierać do 400 000 protoskoleksów zawartych w torebkach lęgowych lub znajdujących się bezpośrednio w płynie pęcherza.

Leave a Reply