postheadericon Zabiegi na układzie mięśniowo-więzadłowym

– 1) przeszczepienie ścięgna (celem zastąpienia mięśni porażonych lub osłabionych, przywrócenia równowagi napięcia i siły mięśni, zniesienia przykurczu i nieprawidłowego ustawienia lub nieprawidłowego ruchu stawu (stawów) w tym celu wykonuje się również wydłużenie, skrócenie ścięgien i oddzielenie przyczepów mięśniowych (desinsertio itp.)

– 2) przecięcie ścięgna, mięśnia (tenotomia, miotomia) w przypadkach przykurczów dla poprawienia ustawienia lub zwiększenia zakresu ruchów.

– 1) odbarczenie rdzenia (przednio-tylne) – decompressio medullae spinalis,

– 2) usztywnienie przednie i tylne (spondylodesis anterior, posterior – skolioza, gruźlica, wypadnięcie „dysku”, kręgozmyk)

– 3) wycięcie nasad trzonów (epiphysectomia), wyrostków stawowych (facetectomia), uwolnienie kręgosłupa (liberatio) przez przecięcie więzadel, torebek, wycięcie wyrostków stawowych – w skoliozach

– 4) użycie metalowych konstrukcji dla zmniejszenia skrzywienia (skolioza, kifoza), ustabilizowanie kręgosłupa (złamania) za pomocą sprężyn (alloplastyka Grucy), drutu, dystralctorów itp.

Wymienione oraz inne zabiegi przeprowadza się jednoczasowo lub w kilku za-planowanych etapach.

Do uzyskania jednak zaplanowanego wyniku konieczna jest współpraca i współdziałanie chorego w usprawnianiu ruchów, wzmacnianiu mięśni, w używaniu aparatów ortopedycznych, czasowo zabezpieczających operowany odcinek (stawy, mięśnie) narządu ruchu, czy protez – uzupełniających ubytek kończyny.

Dlatego działanie operacyjne musi być powiązane ściśle z rehabilitacją leczniczą i zaopatrzeniem ortopedycznym według zaplanowanego programu leczenia, zwłaszcza wieloetapowego.

Leave a Reply