postheadericon We włóknach mających osłonkę mielinową

Pozostaje jeszcze do omówienia proces rozprzestrzeniania się impulsów. Jest on wynikiem przemieszczenia się potencjału czynnoścoiwego w postaci fali przesuwającej się przez całą długość aksonu. Fala ta w kolejnych odcinkach włókna sąsiadujących z odcinkiem wzbudzonym wywołuje analogiczny cykl opisanych poprzednio zmian przenikliwości błony dla jonów Na i K, sprzężony ze zmianami polaryzacji błony. Tak działający mechanizm przenoszenia powoduje, że zainicjowany impuls nie ulega wytłumieniu, lecz z dużą szybkością (w niektórych przypadkach do 300 m/sek) przesuwa się wzdłuż włókna, zachowując swój pierwotny kształt i amplitudę. Opisany wyżej mechanizm przenoszenia impulsów przez akson odnosi się tylko do włókien nerwowych pozbawionych osłonki mielinowej.

We włóknach mających osłonkę mielinową, mechanizm ten jest inny w odcinkach leżących pomiędzy przewężeniami Ranviera niż w samych przewężeniach. W tym wypadku mamy do czynienia z tzw. przewodnictwem skokowym. Polega ono na tym, że w odcinkach pokrytych osłonką mielinową przekazywanie sygnałów odbywa się na drodze elektronowej, zaś w samych przewężeniach proces ten ma charakter przewodnictwa jonowego, z tą różnicą że zmiany stężenia jonów Na+ i Kf są znacznie zredukowane. Obniżony jest również w przewężeniach próg pobudliwości błony włókna nerwowego. Ponieważ długość odcinków pomiędzy przewężeniami Ranviera jest wprost proporcjonalna do średnicy włókna nerwowego, zrozumiałe staje się więc szybsze przenoszenie się impulsów we włóknach o większej średnicy.

Należy wziąć pod uwagę, że złożone funkcje układu nerwowego nie mogłyby się opierać jedynie na opisanym poprzednio mechanizmie od-powiedzi o typie „wszystko albo nic”.

Leave a Reply