postheadericon Stan ortopedyczny miejscowy

Tułów. Osią tułowia warunkującą jego budowę i czynność jest kręgosłup wspierający się na miednicy. Punktem wyjściowym badania tułowia jest wzajemny stosunek kręgosłupa i miednicy.

Miednica. Miednicę bada się sprawdzając jej ustawienie w płaszczyźnie czołowej, strzałkowej i horyzontalnej. Każde odchylenie w ustawieniu, budowie i funkcji miednicy odbija się na budowie i funkcji kręgosłupa (i na odwrót – zmiany w obrębie kręgosłupa wpływają na powstawanie zmian w obrębie miednicy).

Prawidłowe pochylenie miednicy ku przodowi waha się w zależności od wieku i płci . Ustawienie miednicy określamy sposobami klinicznymi lub radiologicznymi. Klinicznie ustawienie miednicy mierzymy kątomierzem Wilesa lub cyrklem położniczym połączonym z kątomierzem lub taśmą centymetrową – linia łącząca górny brzeg spojenia łonowego z kolcem biodrowym górnym tylnym tworzy z linią horyzontalną kąt 50-60°. Kąt nachylenia większy niż 60° nasila lordozę lędź

Najdokładniej można określić ustawienie miednicy na radiogramie wykonanym w pozycji stojącej. Przodopochylenie miednicy oznacza się: 1) kątem krzyżowym (kąt między linią podstawy kości krzyżowej a linią horyzontalną), który powinien wynosić 30-40° 2) kątem lędźwiowo-krzyżowym (kąt między osią V kręgu lędźwiowego a osią kręgu krzyżowego), który powinien wynosić 140°.

O wielkości lordozy lędźwiowej informuje tzw. strzałka lędźwiowa – odległość między środkiem trzonu kręgu szczytowego lordozy a linią łączącą środki trzonów I i V kręgu lędźwiowego.

Hiperlordozy lędźwiowe można podzielić, wg Wellingera, na: 1) wyrównane, 2) nie wyrównane do przodu, 3) nie wyrównane do tyłu (nachylenie tułowia do tyłu przy horyzontalnie ustawionej kości krzyżowej).

Leave a Reply