postheadericon Podczas autopsji

– można znaleźć pełzaki, jeśli występuje duża gęstość ich populacji. Z treści jam nosa lub gardła, plwociny, płynu mózgowo-rdzeniowego, krwi lub tkanek pobranych w czasie biopsji (autopsji) zakłada się hodowlę, w temp. 37°C na podłożach agarowych lub na bulionie mięsnym (zawierającym 0,5-2,0% peptonu), z dodatkiem bakterii, np. Aerobacter aerogenes lub Escherichia coli w tym samym celu wykorzystuje się również pożywki agarowe lub płynne, wybiórcze dla pełzaków z grupy Limax (np. Singha, Neffa, Culbertsona, Ćervy, Nelsona i Schustera). Płyn mózgowo- -rdzeniowy, w opisanych przypadkach, był żółtobialy lub szarawy, podbarwiony krwią (liczba krwinek czerwonych dochodziła do 25 tys. w 1 mm3), jałowy pod względem bakteriologicznym i mikologicznym wśród krwinek białych (300-26 tysięcy w mm3) przeważały granulocyty stężenie białka było zwiększone (75- 570 mmol/1), zwłaszcza gammaglobulin.

Podczas autopsji makroskopowo rozpoznawano ostre krwotoczne martwicze za-palenie opon mózgowych i mózgu, z zajmowaniem kory mózgu, zwłaszcza okolicy czołowej i skroniowej, podstawy mózgu i móżdżku. W preparatach histopatologicznych dominował obraz zapalenia włóknikowo-ropnego z ogniskową martwicą wśród licznych granulocytów kwasochłonnych znajdowano pojedyncze monocyty, limfocyty i pełzaki zgromadzone wokół naczyń krwionośnych. Materiałami biologicznymi pobranymi od chorych można wywołać – w celach diagnostycznych – in- wazje u zwierząt laboratoryjnych (myszy, królików i innych), wykorzystując różne drogi zarażenia (donosową, dootrzewną, dożylną) płyny ustrojowe i tkanki tych zwierząt ocenia się w preparatach bezpośrednich, trwałych barwionych i hodowlach.

Leave a Reply