postheadericon Kooperacja pomiędzy ¡limfocytami T i B

W śledzionie myszy po dootrzewnowym podaniu erytrocytów barana po-jawiają się komórki produkujące hemolizyny. Komórki te produkują przeciwciała o stałej sedymentacji 7S albo o stałej sedymentacji 19S. U myszy z wrodzonym brakiem grasicy lub u myszy, u których wyelimi-nowano limfocyty T (tymektomia, naświetlenie i podanie traktowanych surowicą anty-Theta komórek szpiku od izogenicznego dawcy) dochodzi tylko do produkcji przeciwciał 19S. Nasuwający się więc wniosek, że do produkcji przeciwciał 7S potrzebny jest udział limfocytów T, potwierdziły również badania in vitro. Okazuje się, że choć za produkcję przeciwciał krążących zawsze odpowiedzialne są limfocyty B (dotychczasowe doniesienia sugerujące produkcję przeciwciał humoralnych przez makrofagi czy limfocyty T nadal nie są dostatecznie przekonujące), to jednak oprócz koniecznej w wielu przypadkach kooperacji z makro- fagami, dla produkcji pewnych typów przeciwciał konieczna jest również kooperacja limfocytów T i B. Mechanizm tej kooperacji stał się w ostatnich latach tematem intensywnych badań.

Wiadomo, że powtórne podanie antygenu wywołuje odpowiedź wtórną, która jest wyższa od odpowiedzi pierwotnej. Odnosi się to również do antygenów złożonych z haptenu i nośnika. Okazuje się, że odpowiedź przeciw haptenowi ma charakter odpowiedzi wtórnej, jeżeli zarówno do pierwotnego, jak i do wtórnego uczulenia użyto tego samego nośnika. Jest to tak zwany efekt nośnika. Jeżeli bada się odpowiedź wtórną in vitro w zawiesinie komórek pozbawionej limfocytów T, to efektu nośnika nie obserwuje się. To i inne doświadczenia sugerują, że za efekt nośnika odpowiedzialne są limfocyty T.

Szczególnie intensywnie badano odpowiedź bumoralną na antygen, w którym nośnikiem jest flagellina bakteryjna, a haptenem grupa dwu- nitrofenylowa (DNP). Nośnika można używać w formie spolimeryzowa- nej – POL lub monomerycznej — MON. Antygen ten może więc występować jako DNP-POL lub DNP-MON. Okazuje się, że tylko odpowiedź na hapten związany z tą drugą formą nośnika jest odpowiedzią zależną od grasicy. Jest to zgodne z innymi obserwacjami, które sugerują, że odpowiedź na antygeny mające liczne powtarzalne determinanty jest niezależna od limfocytów T. Nie dotyczy to jednak wszystkich tego typu antygenów. Na przykład odpowiedź na pewne polipeptydy złożone z L aminokwasów jest odpowiedzią zależną od grasicy, natomiast jeżeli użyje się analogicznych polipetydów złożonych z D aminokwasów odpowiedź na nie uniezależnia się od limfocytów T. Te ostatnie polipeptydy są znacznie wolniej metabolizowane niż poprzednie. Wydaje się więc, że oprócz powtarzalności determinant antygenowych również odpowiednio długi okres półtrwania antygenu w organizmie ma znaczenie dla jego niezależności od limfocytów T.

Leave a Reply