postheadericon Immunoglobuliny

Ciał krążących, okazuje się, że są one pod wieloma względami podobne do jej receptorów. Dlaczego więc jedne z przeciwciał wydzielane są do środowiska, a drugie pozostają związane z błoną komórkową? Próbę wy-jaśnienia tego przedstawia schemat zaproponowany przez Uhra (ryc. 1). Immunoglobuliny przeznaczone na receptory byłyby związane z błoną pęcherzyka sekrecyjnego, natomiast immunoglobuliny przeznaczone do wydzielenia luźno spoczywałyby w jego wnętrzu. Po dotarciu do powie-rzchni błony komórkowej błona pęcherzyka wraz z umocowanymi do niej receptorami byłaby wbudowana jako fragment błony komórkowej, a wolne immunoglobuliny przechodziłyby bezpośrednio do środowiska.

Okazuje się, że podobne do immunoglobulin receptory po okresie po-bytu na powierzchni limfocyta wydzielane są do środowiska wraz z frag-mentem błony komórkowej i zastępowane przez inne świeżo syntetyzo-wane. Tak więc różnica między tymi dwoma grupami immunoglobulin byłaby tym samym jeszcze mniej wyraźna.

Nadal nie jest poznany dokładny mechanizm odpowiedzialny za po-budzenie limfocyta w wyniku swoistej – interakcji jego receptorów z antygenem. De Week (1970) sugeruje, że bezpośrednim do tego bodźcem jest oderwanie się kompleksu antygen – przeciwciało od powierzchni limfocyta. Wyniki pewnych eksperymentów wydają się jednak temu przeczyć. Gdy obserwuje się powierzchnię limfocyta po interakcji ze znakowanym antygenem, okazuje się, że w ciągu kilku godzin kompleksy antygen – przeciwciało lub inaczej mówiąc antygen – receptor pierwotnie równomiernie rozsiane na powierzchni błony komórkowej tworzą następnie drobne skupienia, czyli plamki, a te z kolei agregują z wytwo-rzeniem charakterystycznego skupienia na biegunie komórki, tzw. cza-peczki związanej z błoną komórkową (ryc. 2). Już w trakcie tworzenia plamek, a następnie po utworzeniu czapeczki obserwuje się wnikanie tych kompleksów w głąb cytoplazmy. Podobnie zachowują^ się kompleksy receptorów ze skierowanymi przeciw nim przeciwciałami. Nie można wykluczyć, że ten właśnie mechanizm jest odpowiedzialny za pobudzenie i transformacją limfocyta. Skupianie się kompleksów złożonych z receptora i antygenu na powierzchni limfocyta można tłumaczyć hipotezę Singera i Nicolsona traktującą błonę komórkową jako półpłynną strukturę, w której płaszczyźnie możliwa jest swobodna dyfuzja zatopionych w niej tworów.

Leave a Reply