postheadericon Czynnik przenoszenia

Czynnik cytotoksyczny działa nieswoiście i może niszczyć zarówno komórki docelowe, jak i komórki własne gospodarza. Nie wymaga on współudziału dopełniacza. Czynnik chemotaktyczny dla makrofagów „ściąga” je do miejsca reakcji immunologicznej, a produkowane równolegle czynniki zahamowania migracji i czynnik aktywujący powodują, iż makrofagi zatrzymują się na miejscu, a ich metabolizm ulega pobudzeniu. Pobudzone są również ich zdolności fagocytarne. Istnieją również czynniki chemotaktyczne dla wszystkich typów granulocytów. Kontakt zaś granulocytów obojętnochłonnych z różnymi kompleksami immu-nologicznymi powoduje swoiste uwolnienie przez nie enzymów lizoso- malnych, zdolnych do strawienia prawie wszystkich elementów tkanko-wych. Czynnik transformujący limfocyty działa zarówno na limfocyty B, jak i T, przy czym te ostatnie pobudzane są najprawdopodobniej wtórnie do wydzielania limfokin. Reakcja powstawania limfokin miałaby więc do pewnego stopnia charakter lawinowy i do ich wydzielania wciągane byłyby limfocyty, które nie były związane bezpośrednio ze specyficzną odpowiedzią na antygen. Do limfokin zalicza się czasami również interferon, gdyż jego wydzielanie stwierdzono w kontakcie uczulonych limfocytów ze specyficznym antygenem. Choć rola jego w odpowiedzi immunologicznej nie jest całkowicie wyjaśniona, stwierdzono, że wzmaga on, między innymi, efekt cytotoksyczny limfocyta.

Wiadomo, że w okresie nasilenia reakcji immunologicznych, na przy-kład u zwierząt, u których dochodzi do reakcji przeszczepu przeciw go-spodarzowi, odsetek powstałych samorzutnie nowotworów o podłożu wirusowym jest zwiększony. Dlatego też niektórzy badacze dopatrują się we wspomnianym wydzielaniu interferonu ewolucyjnie rozwiniętego mechanizmu zabezpieczającego przez aktywacją wirusów onkogen- nych w reakcjach immunologicznych.

Leave a Reply